Najważniejsze jest wnętrze.  Czyli jak konstrukcja zaworu bezigłowego przekłada się na transfer bakterii i tworzenie biofilmu. 

Artykuł opra­cow­ano na pod­staw­ie bada­nia M. Ryder et al. opub­likowanego w „Infec­tion Con­trol & Hos­pi­tal Epi­demi­ol­o­gy” (2023). 

Kontekst kliniczny 

Łączni­ki bezigłowe są obec­nie rutynowo stosowane w ter­apii infuzyjnej, jed­nakże jed­nocześnie mogą stanow­ić istot­ny ele­ment ryzy­ka zakażeń krwi związanych z cewnikiem (CRBSI/CLABSI). W prak­tyce klin­icznej skutecz­na dezyn­fekc­ja łączni­ka przed każdym dostępem jest kry­ty­cz­na, jed­nak poziom zgod­noś­ci z wyma­ganą pro­ce­dur bywa zmi­en­ny. Dlat­ego oprócz pro­ce­dur dezyn­fek­cyjnych, coraz więk­szego znaczenia nabiera dobór rozwiązań o możli­wie najniższym,konstrukcyjnie wbu­dowanym ryzyku przenoszenia drob­nous­tro­jów i tworzenia biofil­mu. 

Cel i projekt badania 

W bada­niu opub­likowanym w Infec­tion Con­trol & Hos­pi­tal Epi­demi­ol­o­gy oce­niono 20 różnych zaworów bezigłowych w warunk­ach klin­icznie symu­lowanych (badanie in vit­ro). Autorzy porów­nali: 

  • trans­fer bak­terii do płynu płuczącego – jako mod­el „wejś­cia” drob­nous­tro­jów do krwio­biegu, 
  • tworze­nie biofil­mu w obrę­bie łączni­ka, końców­ki cewni­ka oraz światła cewni­ka. 

Mod­el obe­j­mował 5‑dniową symu­lację z wielokrot­nym skaże­niem mem­brany Staphy­lo­coc­cus aureus oraz pow­tarzany­mi płuka­ni­a­mi. Badanie celowo przeprowad­zono bez pro­tokołu dezyn­fekcji, aby ocenić różnice wynika­jące z samej kon­strukcji urządzeń.  

Kluczowe wyniki 

    Najniższy trans­fer bak­terii do płynu płuczącego odno­towano dla: 

        • Zaworu Neu­tron (ICU Med­ical)  
        • Zaworu Micro­Clave (ICU Med­ical)  

         
        Oba rozwiąza­nia uzyskały najniższe wyni­ki spośród wszys­t­kich 20 łączników, a różnice wzglę­dem więk­szoś­ci pozostałych urządzeń były istotne statysty­cznie.  

        Biofilm w samym zaworze był najsil­niejszym predyk­torem trans­feru bak­terii do rozt­woru płuczącego. Inny­mi słowy: im więk­sza kol­o­niza­c­ja biofilmem wewnątrz zaworu, tym więk­sze ryzyko przenoszenia drob­nous­tro­jów do płynu przepłuku­jącego, co klin­icznie odpowia­da więk­sze­mu ryzyku ekspozy­cji pac­jen­ta.  

          Spośród oce­ni­anych czyn­ników kon­struk­cyjnych najważniejszym okazał się tor przepły­wu. Kon­strukc­ja z wewnętrzną kani­ulą wiąza­ła się śred­nio z: 

            • redukcją bak­terii w rozt­worze płuczą­cym 
            • redukcją biofil­mu w łączniku, w porów­na­niu z kon­strukc­ja­mi typu „zastawka mechan­icz­na ” lub „otwarta ścież­ka”.  

            Znaczenie dla praktyki szpitalnej 

            Wyni­ki bada­nia wskazu­ją, że dobór łączni­ka bezigłowego jest real­nym ele­mentem strate­gii redukcji ryzy­ka CRBSI/CLABSI. Autorzy pod­kreśla­ją- różnice pomiędzy kon­strukc­ja­mi przekłada­ją się na istotne statysty­cznie różnice w trans­ferze bak­terii i nam­naża­niu biofil­mu w układzie łącznik–końcówka cewni­ka –cewnik. 

            W tym kon­tekś­cie łączni­ki Micro­Clave i Neu­tron wyróż­ni­a­ją się jako rozwiąza­nia o najniższym poziomie trans­feru bak­terii w warunk­ach symu­lu­ją­cych sce­nar­iusz wysok­iego ryzy­ka (brak dezyn­fekcji i wyso­ka inoku­lac­ja). W prak­tyce oznacza to, że tech­nolo­gie te zapew­ni­a­ją najko­rzyst­niejszy pro­fil bez­pieczeńst­wa wynika­ją­cy z kon­strukcji – szczegól­nie istot­ny w środowiskach o dużym obciąże­niu pracą, zmi­en­nej zgod­noś­ci z pro­ce­durą dezyn­fekcji oraz u pac­jen­tów wysok­iego ryzy­ka (OIOM, hema­tolo­gia, onkolo­gia). 

            Wnioski 

            Micro­Clave i Neu­tron osiągnęły najniższe wartoś­ci trans­feru bak­terii wśród 20 oce­ni­anych kon­strukcji, co wskazu­je na ich przewagę pod wzglę­dem bez­pieczeńst­wa mikro­bi­o­log­icznego.  

            Badanie potwierdza, że zawory bezigłowe różnią się istot­nie pod wzglę­dem odpornoś­ci na trans­feru bak­terii i tworze­nie się biofil­mu, a wybór urządzenia może wspier­ać redukcję ryzy­ka zakażeń krwi związanych z dostępem naczyniowym.  

            Źródło: M. Ryder, E. deLancey-Pul­ci­ni, A.E. Park­er, G.A. James, Bac­te­r­i­al trans­fer and biofilm for­ma­tion in needle­less con­nec­tors in a clin­i­cal­ly sim­u­lat­ed in vit­ro catheter mod­el, Infec­tion Con­trol & Hos­pi­tal Epi­demi­ol­o­gy, 2023;44:1760–1768.