Jakość
w trosce o bezpieczeństwo

PL
  1. PL
  2. EN
  3. CZ
KOO Industries
LMA

Maska krtaniowa

(ang. laryngeal mask airway, LMA).

Maski krtaniowe są alternatywą dla intubacji dzięki prostszemu sposobowi zakładania i mniejszemu ryzyku powikłań. Jest najlepszym rozwiązaniem przy udrażnianiu dróg oddechowych w przypadku osób z urazami kręgosłupa. W 1999 r. firma VBM Medizintechnik GmbH wprowadziła na rynek nowy nadgłośniowy przyrząd* do prowadzenia wentylacji – rurkę krtaniową (laryngeal tube – LT). Do użytku została wprowadzona w 2001 roku.

Maska krtaniowa LMA

Maska krtaniowa jest zbudowana z plastikowej rurki zakończonej eliptycznym mankietem uszczelniającym. Zaprojektowana jest tak, aby po wsunięciu i napełnieniu powietrzem dopasował się do kształtu części krtaniowej gardła. Wtłaczane przez rurkę powietrze dostaje się niemal bezpośrednio do tchawicy, Podczas procedury zakładania maski krtaniowej LMA istnieje wymóg posiadania zapasowej maski. Ważne są również zasady ułożenia pacjenta w odpowiedniej pozycji, powinien leżeć na plecach z głową ułożoną w pozycji, która ułatwia odpowiednie wsunięcie i umieszczenie maski tzw. pozycji węszącej.

Maski krtaniowe w medycynie ratunkowej

Maski krtaniowe szeroko stosowane są w medycynie ratunkowej przez wyspecjalizowane zespoły ratunkowe. Mogą one być stosowane u osób głęboko nieprzytomnych, u których doszło do zatrzymania akcji serca lub ciężkich zaburzeń oddychania. Jeśli u poszkodowanego zastosowano już wcześniej rurkę ustno-gardłową i nie wywołała ona reakcji obronnych, wsunięcie rurki lub maski krtaniowej prawdopodobnie także będzie możliwe. Należy też pamiętam, że prowadząc resuscytację krążeniowo-oddechową urządzenia wsuwamy, nie przerywając uciśnięć klatki piersiowej. Stosuje się również rurkę krtaniową (laryngeal tube) – specjalny przyrząd do podtrzymywania drożności dróg oddechowych pacjenta. 

Konikotomia (krikotyreotomia)

Konikotomia to metoda stosowana jako doraźny sposób udrożnienia dróg oddechowych w nagłych przypadkach. Zabieg laryngologiczny polega na przecięciu skalpelem więzadła pierścienno-tarczowego. Po nacięciu umieszczona zostaje rurka umożliwiająca wentylację. Konieczne może być stosowanie dużych ciśnień wdechowych. Maksymalny czas wentylacji pacjenta po konikotomii igłą to 30 minut ze względu na możliwe powikłania np. perforację przełyku. Metodę tą stosuje się, gdy niemożliwe jest przeprowadzenie intubacji. Jest to ostateczna metoda stosowana w ratownictwie medycznym, gdy pacjentowi grozi śmierć przez uduszenie.

 

Zobacz też: Maski krtaniowe anestezjologiczne